Over het algemeen was de man wel in controle. Wist hij zich prima te beheersen en mensen roemden hem om zijn kalmte. Maar dit was anders.
Vader zijn. Van ‘een huilbaby’. Al drie jaar niet één nacht door kunnen slapen, meerdere malen per nacht uit je bed. Zijn werk liep uiteraard gewoon door, waar hij ook zo langzamerhand zijn plezier in begon te verliezen.
En daar stond hij dan, woedend naast het bedje van zijn zoontje. Hij kon niet meer. Zij konden niet meer. Radeloos, machteloos en intens verdrietig. Zijn handen geklemd om de spijlen van het bedje, kijkend in de waterige ogen van zijn zoon. Het gegil wat nauwelijks stopte. Het gaat door merg en been en treft direct je ziel. De onmacht! Deze onmacht bracht hem in een ongekende frustratie. Frustratie om zijn eigen onkunde hiermee om te gaan. Het kindje dat onbereikbaar was. Falend vaderschap. Overweldigende gevoelens die de man nauwelijks wist te duiden en controleren. Hij zat vast. En realiseerde zich dat hij niet in staat was contact te maken met het kindje waar hij van hield én dat hem zo hard nodig had.
Die nacht besloot hij hulp te zoeken…
Nagenoeg elke emotie die niet in proportie staat tot de situatie kun je als verdacht beschouwen. Verdacht omdat hij niet bij de huidige situatie past. Zo’n reactie nodigt uit tot onderzoek. Zo zie je dat een te sterke- of te zwakke emotie vaak iets anders aanraakt. Al dan niet uit een ver verleden. Onbewust projecteren we onverwerkte verdrongen emoties op het hier en nu. Dat gaat net zolang door totdat hetgeen wat verdrongen werd zichtbaar wordt. De verdrongen emotie wil slechts gevoeld worden. Meer niet. Dan pas is komt het vrij. Ben jij vrij. Vrij in de keuze hoe je wenst te antwoorden op een situatie. In plaats van automatisch te re-ageren.
Bewustwording begint met (h)erkenning. De erkenning dat je iets overkomt waar je niet “in control” bent. De erkenning dat je het gewoon niet meer weet, kunt, voelt of wat dan ook. Dat geeft al iets ruimte. Ruimte om tot onderzoek over te gaan. Door iets meer compassie met jezelf te krijgen. Weten dat je bewust onbekwaam bent in een situatie. Daar begint de ontwikkeling.
Inmiddels is de kleine jongen 9 jaar. Sinds het begin van de pandemie en het plotseling overlijden van zijn opa, slaapt hij weer bij zijn ouders op de kamer. Hij is bang. Bang om alleen te zijn.
En de man? Hij zit hij nog steeds iedere avond aan de bedrand van zijn zoon. Nadat hij hem naar (zijn eigen) bed heeft gebracht, hebben ze de afspraak dat hij bij de man en zijn vrouw op de kamer verder mag slapen. Iedere nacht kust de man zijn zoon zachtjes wakker, tilt hem op en legt hem naast zijn eigen bed neer. Zo voelt zijn zoon zich veilig.
De situatie is niet veranderd. De man is veranderd, van binnen. Zijn zoon werkt symbolisch voor hem. Dat weet hij nu. Zijn zoon triggert zijn eigen verdrongen pijn. Doordat de man dat heeft aangekeken en doorvoelt, kan hij de situatie zien zoals hij is. Hij wordt op dit gebied emotioneel niet meer geraakt door het gedrag van zijn zoon. Nu heeft hij ruimte. Ruimte waardoor hij in staat is om zijn zoon de emotionele geborgenheid te geven die kinderen zo nodig hebben. De man kan de situatie waarnemen zoals hij is, los van zijn eigen verleden. Hij kan nu werkelijk antwoord geven op de situatie in plaats van een onbewust automatische reactie uitleven. Vrij van zijn eigen verleden.
De ander kan wellicht een trigger zijn, maar is altijd onschuldig. Jij bent degene die de munitie bij je draagt en in dit geval ontploft. Jouw verantwoordelijkheid ligt in het feit dat je die munitie onschadelijk maakt. Daar ligt werk en werkelijk zelf-leiderschap.
Mocht je ook afscheid willen nemen van gedrag en lukt het nog niet op eigen kracht?
De onschuld van de trigger
Over het algemeen was hij een man die zijn zaken op orde had. In controle. Rustig. Mensen roemden hem om zijn kalmte en bedachtzaamheid.
Maar dit… dit was anders.
Vader zijn van een huilbaby. Vier jaar geen nacht doorslapen. Meerdere keren per nacht eruit. En overdag gewoon dóór naar zijn werk — waar het plezier langzaam uit weglekte.
En daar stond hij dan, midden in de nacht, woedend naast het bedje van zijn zoontje. Hij kon niet meer. Zij konden niet meer. Radeloos, machteloos, gebroken en intens verdrietig.
Zijn handen geklemd om de spijlen van het bedje, kijkend in de waterige ogen van zijn zoon. Het gegil dat door merg en been ging. Dat rechtstreeks zijn ziel raakte.
Onmacht die zich vertaalde in frustratie — over zijn eigen onkunde, zijn falende vaderschap. Hij kon het niet meer duiden, niet meer sturen. Vastgelopen in gevoelens die groter waren dan het moment. En ergens diep vanbinnen wist hij: Dit gaat natuurlijk niet over dat kleine onschuldige hummeltje.
Die nacht nam hij een besluit. Ik kan niet meer. Help!
Wanneer emoties niet in verhouding staan
Nagenoeg elke emotie die niet in proportie is met de situatie, verdient onderzoek. Verdacht, omdat ze niet past bij het hier en nu.
Een te sterke of juist te zwakke emotie raakt vaak iets ouds aan. Iets onverwerkt, iets wat verdrongen. En onbewust projecteren we dat verleden op het heden. Net zolang tot dat wat ooit weggedrukt werd, eindelijk gezien en gevoeld mag worden.
De verdrongen emotie wil slechts één ding: gevoeld worden. In beweging komen.
Pas dan komt ze vrij. Pas dan bén jij vrij — om te kiezen hoe je wilt antwoorden, in plaats van automatisch te reageren.
De weg naar binnen
Bewustwording begint bij (h)erkenning.
De erkenning dat je even niet in control bent. Dat je het niet meer weet, niet meer kúnt.
Die erkenning schept ruimte — ruimte om te onderzoeken, te ademen, compassie te ontwikkelen.
Weten dat je bewust onbekwaam bent in iets, is geen falen.
Het is het begin van ontwikkeling.
Negen jaar later
Inmiddels is zijn zoon twaalf. Sinds de pandemie en het plotselinge overlijden van zijn opa slaapt hij weer op de kamer van zijn ouders. Hij is bang. Bang om alleen te zijn.
En de man?
Hij zit nog steeds iedere avond aan de bedrand van zijn zoon.
Ze hebben de afspraak dat zijn zoon mag doorslapen bij hen op de kamer. Iedere nacht, als hij zachtjes wakker wordt, tilt de man hem op en legt hem naast zijn eigen bed.
Zo voelt zijn zoon zich veilig.
De situatie is niet veranderd.
De man is veranderd — van binnen.
Zijn zoon bleek een spiegel. Een trigger. Een symbool van zijn eigen onverwerkte pijn.
Doordat de man die pijn onder ogen is gekomen en heeft doorvoeld, kan hij nu werkelijk zien wat er is. Zonder overspoeld te raken. Zonder zijn verleden mee te nemen.
Er is ruimte gekomen.
Ruimte om zijn zoon te geven wat hij nodig heeft: emotionele geborgenheid.
Ruimte om te antwoorden in plaats van te reageren.
De onschuld van de ander
De ander kan een trigger zijn, maar is altijd onschuldig.
Jij bent degene die de munitie draagt — en soms ontploft.
Leiderschap begint bij het besef dat je zelf in bezit bent van die minutie. En een keuze hebt om of je die munitie onschadelijk wilt maken. Daar ligt je verantwoordelijkheid en begint de vrijheid.