De nood was hoog: “Mijn huwelijk dreigt op de klippen te lopen. Daarnaast ben ik niet in staat om relaties te onderhouden, ook als deze mij dierbaar zijn. Dat gaat even goed, maar daarna verdwijnt aandacht, attent zijn en contact onderhouden verdwijnen weer naar de achtergrond. Ik zit veel in mijn hoofd. Ben ook heel veel met mijzelf bezig. Schiet snel in de verdediging als er kritiek op mij wordt geleverd. Ik kan heel snel heel boos worden, zo boos dat ik mij moet inhouden om niet te gaan slaan. Puur uit onmacht. Ik ben dat ook heel snel weer kwijt, ik wel. Maar iedereen om mij heen blijft verbijsterd achter, vooral diegene die ik lief heb.
Op welk punt dacht je ‘nu heb ik hulp nodig’ of ‘wat was het moment dat je op zoek ging naar hulp?
Omdat ik voor de zoveelste keer in dezelfde valkuil trapte en niet in staat was om mijn gedrag permanent te wijzigen. Ik zat vooral mijzelf in de weg en wist niet waarom. Dat resulteerde in krampachtig en onwenselijk gedrag, vooral vanuit de gedachte dat ik alles fout deed en dat vooral niet wilde laten zien.
Wat heeft het jou gebracht, waar sta je nu?
Inzicht waarom ik bepaal gedrag vertoon en er niet omheen werken, maar vooral inzicht krijgen. Dit stelt mij in staat om de oorzaak van mijn gedrag te analyseren en te relativeren, waardoor ik uit de “Ik doe alles fout houding” kan stappen. Dat maakt dat ik zelfverzekerder ben, sneller genegen ben om mijn fouten toe te geven (maar soms gebeurt het nog), rustiger blijf en adequaat met kritiek om kan gaan en weet te pareren. Dat kon eerst allemaal niet.”
Doorgaans voelde ik me (in cijfer tussen de 1-10) een 4. Na het traject van tien sessies geef ik het een 8.
(Anoniem 59 jaar, operationeel manager )