Als kind, en oudste van drie, groeide ik op in een klein dorp onder de rook van Nijmegen. Men typeerde mij als gevoelig, beschouwend en vaak in mezelf gekeerd. Twee bijna-doodervaringen op jonge leeftijd hebben een diepe indruk op mij achtergelaten en mijn levensloop onbewust gekleurd. Pas later begon ik te begrijpen hoe groot die invloed werkelijk was. Deze ervaringen wakkerden een vroege bewustzijnsontwikkeling aan en brachten een diep verlangen naar betekenis, veiligheid en verbinding. Langzamerhand kregen deze ervaringen opnieuw betekenis: als startpunt van een innerlijk weten dat er meer is, en dat voelen essentieel is om werkelijk te leven.
Naast dat ik veel in dissociatie leefde leerde ook ik mijn gevoelens te onderdrukken. In mijn puberteit vond ik manieren om ongemak en algehele onrust te verdoven. Via middelengebruik en ander vermijdend gedrag. Wat ik niet voelde, kon me niet raken. Maar daarmee raakte ik ook het contact met liefde, vreugde en de verbinding met mijzelf kwijt.
Na de geboorte van onze prachtige kinderen kwam het werkelijke kantelpunt. Ik realiseerde me dat ik alleen écht contact met hen kon maken als ik eerst leerde verbinden met mezelf. Wat begon als een persoonlijke noodzaak, groeide uit tot een professioneel pad. In de jaren die volgden ik opleidingen verdiepte ik me in coaching, klassieke Hatha-yoga en Past Reality Integration (PRI). Ik onderging talloze uren therapie. Dat proces bracht niet alleen helderheid in mijn eigen patronen en verdrongen delen, maar gaf me ook concrete tools om los te komen van wat me beperkte. Uiteindelijk ontstonden helderheid, ruimte en keuzevrijheid in hoe ik mijn leven en relaties vormgeef.
Vandaag de dag is dat ook mijn drijfveer: mensen begeleiden naar authentieke verbinding met zichzelf én de ander. Individueel én binnen organisaties. Ik hou ervan om die processen op een veilige, heldere en betrokken manier te begeleiden.
Ik geloof dat in ieder mens een krachtig potentieel schuilt, maar dat dit vaak wordt bedekt door overlevingsstrategieën. Zo ontstaan patronen en karaktertrekken die ooit nodig waren maar nu juist in de weg staan in het maken van verbinding. Zo ontstaan langzaam symptomen als uitputting, piekeren, verslaving of gebukt gaan onder buitenproportionele emoties. Door ruimte te maken voor wat zich vanuit het onbewuste wil tonen en gevoeld wil worden, ontstaat keuzevrijheid en de mogelijkheid tot echte transformatie.
Mijn eigen ervaringen hebben mij geleerd dat de kern van mens-zijn draait om verbondenheid: met jezelf, met de ander en met het grotere geheel. Vanuit die overtuiging werk ik individueel en met groepen aan duurzame verandering. Niet alleen in gedrag, maar in bewustzijn. Zodat er meer helderheid, betekenis en verbinding ontstaat zodat relaties zich kunnen verdiepen. De relatie met jezelf én met de ander. Thuis én op de werkvloer.
